Drie vrienden herenigd: nu vieren ze 50 jaar vriendschap

Borsele – Een Twent, een Veluwenaar en een Zeeuw: je zou denken dat ze elkaars dialect nauwelijks verstaan. Toch is dat voor Bennie Harmsen (71) uit Wierden, Klaas Broekhuis (70) uit Emst en Ko Traas (70) uit Nieuwdorp geen probleem. De drie leerden elkaar vijftig jaar geleden kennen tijdens hun diensttijd in het Duitse Seedorf. Na meer dan veertig jaar zonder contact vonden ze elkaar in 2020 terug.

Door Hanna Ippel

Ze bezoeken elkaar nu regelmatig. Het is dan ‘‘weer als vanouds”, aldus de mannen. In het Bevrijdingsmuseum vierden ze deze maand hun vriendschapsjubileum.

De mannen maakten deel uit van lichting 76-3. Na twee maanden opleiding werden ze in 1976 voor veertien maanden uitgezonden naar Seedorf: Broekhuis en Harmsen als chauffeurs, Traas als monteur. Broekhuis zou eigenlijk naar Havelte gaan, maar ruilde met een jongen die daar absoluut niet heen wilde. Zelf zocht hij avontuur en Seedorf leek hem ‘‘het maximale eruit halen’’. Daar ontmoette hij al snel Harmsen; later zouden ze een kamer delen. ’s Avonds troffen ze Traas in de bar en er ontstond direct een hechte band. Toen een kamergenoot vertrok, trok Traas dezelfde avond nog bij hen in: ‘‘Kast over de kop en gelijk verhuisd.’’ 

Ze herinneren zich de routine: ’s ochtends koffie, ’s avonds de bar. Discussies waren er nooit. Broekhuis sportte nog wel eens, maar Harmsen en Traas ‘‘waren niet zo van het bewegen.’’ Hij lacht nog steeds om het moment dat uit medisch onderzoek bleek dat ze alle drie te zwaar waren. Met bepakking moesten ze een afstand in een half uur lopen; de eerste keer deden ze er een uur en een kwartier over. Vanaf toen gingen ze wel gezamenlijk trainen.

Na de diensttijd verwaterde het contact. Zonder smartphones verloor je elkaar makkelijk uit het oog. Ze dachten nog vaak aan elkaar (‘‘leven ze nog wel?’’), maar opnieuw contact zoeken bleek lastig. Harmsen plaatste uiteindelijk een oproep online. Een vrijwilliger van het Bevrijdingsmuseum wist dat Traas, de broer van de voormalige directeur, in Seedorf had gezeten. Harmsen kreeg Traas’ telefoonnummer, ze belden elkaar op en herkenden meteen elkaars stem. Harmsens vrouw Agnes vond een spoor van Broekhuis: op Facebook zag ze een foto van een jubilerende Broekhuis. Via zijn muziekvereniging kreeg ze zijn nummer. 

Ook met Broekhuis was er gelijk herkenning. ‘‘Stemmen veranderen niet,’’ aldus de mannen. Het contact tussen de drie is, sinds ze elkaar in 2020 terugvonden, volledig hersteld. Hun vrouwen spelen daarbij een grote rol: het klikt ook onderling goed, waardoor de oorspronkelijke vriendschap is uitgebreid. Volgens Harmsen zijn de dames bovendien ‘‘beter dan de mannen in het bedenken om bij elkaar te komen.’’ 

Nu voelt het weer als vroeger. ‘‘Elkaar zien, is geweldig,’’ zegt Broekhuis. Ze plannen regelmatig uitjes, houden van lekker eten en delen nog altijd dezelfde interesses. In het Bevrijdingsmuseum vierden ze deze maand hun 50-jarige vriendschap. Hun gezamenlijke liefde voor voertuigen en militaire geschiedenis binden hen nog steeds. Door Traas zijn ook Harmsen en Broekhuis inmiddels bekenden van het museum en ze maakten al meerdere ritjes met de voertuigen.

Hun vrouwen verrasten hen voor het jubileum met een herinneringstijdschrift, ‘van dienstplicht naar vriendschap’, vol foto’s en verhalen. Waarom de vriendschap zo standhoudt, kan Harmsen niet verklaren: ‘‘Dat gaat gewoon zo.’’ Hij kan ‘‘honderd procent van hen op aan.’’ Traas denkt dat het komt doordat ze in Seedorf al ‘‘dikke maatjes waren.’’ En Broekhuis benadrukt: ‘‘Het is een kwestie van elkaar nemen zoals je bent.’’