Rubriek Bevelands Heem: Veevoederfabriek Zeeland

Begin jaren zestig van de vorige eeuw was Wilza Mijnsbergen als 17-jarige werkzaam bij voormalige Veevoederfabriek Zeeland aan de Westhavendijk in Goes. Het was haar eerste baantje. Haar herinneringen aan toen. Het gebouwtje langs het kanaal staat er nog steeds tegenover de sportvelden.

Door Frits de Kaart

“Net 17 jaar, net van de MULO en net zes weken zomervakantie achter de rug werd ik aangenomen bij de Veevoederfabriek Zeeland. We waren eigenlijk het kleinere broertje van graanhandel ‘Duvekot’, die bij de St Maartensbrug zat, tegenover de oud-papierhandel van Van Son. Mijn taak op kantoor bestond uit staten bijhouden van de prijzen van het veevoer en één keer per maand rekeningen uittikken en versturen, maar ook bellen naar diverse firma’s in het land om veranderde kostprijzen van het veevoer door te geven.’’

Een klein bedrijf. Een kantoor met Wilza en een cheffin en de baas, die tevens vertegenwoordiger was, en veel op pad. In de fabriek ongeveer vijf of zes werknemers. Allemaal grauw en grijs van het stof van de granen en ander spul waar het veevoer van gemaakt werd. Het werd na bereiding in zakken gedaan en op de rug versjouwd naar de opslagplaats. Hoe deden die mannen dat bij het thuiskomen, waar ze nog geen douches hadden?

Ze leverden aan bedrijven door heel Zeeland. Veevoer en liksteen voor de koeien. Een vaste klant was de molenaar van de molen De Koornbloem aan de Paardenweg in Goes. De zoon van en goede klant ging trouwen en kreeg als huwelijkscadeau een biggetje, dat bij de overhandiging zijn blaas moest legen. In de fabriek waren ratten die de zakken veevoeder kapot knaagden.

Wilza: ‘‘Een van mijn mooiste belevenissen was wel toen Circus Boltini in Goes kwam. Hun woonwagens op de Beestenmarkt. Ze kwamen veevoer kopen. Ze hadden een leeuwenwelpje, verstoten door moeder. Ik mocht na mijn werk komen en bij die wagen aankloppen. Daar zat een oude mevrouw met het katje op haar schoot, ze sprak Duits. Ik mocht het leeuwenjong even vasthouden. Nu zoveel ouder voel ik dit nog als één van de mooiste momenten uit mijn leven.”