In Goes‑West brengt de foodkar het wijkgevoel terug
Algemeen 208 keer gelezenGoes – Op vrijdag 28 augustus werd code geel afgegeven. De regen en het onweer hielden buurtbewoners in Goes-West niet tegen om toch even de deur uit te gaan. In het wijkgebouw van Wijkvereniging Goes-West stond namelijk een nieuwe foodkar klaar om feestelijk ingeluid te worden. Vrijwilligers trotseerden de stortregen om de groengekleurde aanwinst te tonen.
Door Hanna Ippel
Vrijwilliger Saskia Vermeulen (47) woont inmiddels dertig jaar in de wijk: ‘‘relatief kort,’’ zegt ze vergeleken met sommige buurtbewoners. Ze is vier tot vijf dagen per week in wijkgebouw De Westkant te vinden en kent de buurt door en door. Juist daarom is ze zo blij met de komst van de foodkar: een initiatief voor en door wijkbewoners.
Herstructurering Goes-West
Het is bijna twee maanden geleden dat minister Elanor Boekholt-O’Sullivan (Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening) een bezoek bracht aan Goes-West. Ze kwam kijken naar de nieuwe sociale huurwoningen die in rap tempo in de wijk verschijnen. Deze woningen maken deel uit van de herstructurering van Goes-West: in drie fases worden verouderde huurwoningen vernieuwd, in de periode 2026 tot 2029. De eerste nieuwe huizen staan inmiddels pal tegenover het wijkgebouw.
De gemeente wil tot 2050 12.500 nieuwe woningen realiseren. Goes-West fungeerde twee maanden geleden als visitekaartje voor de minister, maar achter dat positieve beeld schuilt ook een ander verhaal. Bewoners moesten voor de bouw uit hun huizen en verspreid gaan wonen. Mensen die decennialang naast elkaar leefden, verloren hun buren en daarmee een deel van hun sociale netwerk.
Sinds corona zit iedereen op een eilandje.
Vermeulen herinnert zich hoe de wijk vroeger was: ‘‘Het is altijd een hechte arbeidersbuurt geweest. Als je op straat ‘Help’ riep, kwamen vier buren op je af.’’ Ze ziet dat de tijd veranderd is. ‘‘Sinds corona zit iedereen op een eilandje.’’ Dat baart haar zorgen. ‘‘Je moet weten wie je buren zijn en dat ze je kunnen helpen.’’ De herstructurering maakt dat contact niet vanzelfsprekend. Die achtergrond zette de wijkvereniging aan het denken: hoe blijf je in contact met bewoners die verspreid wonen? Er werden verschillende ideeën getest. Koffiemomenten met een bakfiets, een pipowagen, zelfs een caravan, maar niets bleek praktisch genoeg.
Foodkar
Toen het idee van de foodkar op tafel kwam, ontbrak eerst het budget. Dankzij sponsoren, waaronder de gemeente, kwam het plan toch van de grond. ‘‘En toen ging het in een sneltreinvaart,’’ zegt Vermeulen. ‘‘Binnen een paar weken was het helemaal rond.’’
De kar komt op een goed moment. In de eerste fase die nu loopt, zijn de opleveringen van de nieuwe woningen in volle gang. Deze week werden vloeren aangebracht in de woningen. Buiten kreeg het terrein vorm: het parkeergebied en de stoepen werden aangelegd en ook werden achterpaden en schuttingen geplaatst.
Door buiten in de wijk contact te maken, ontstaat ruimte voor een praatje, een bakje koffie en uiteindelijk nieuwe verbindingen. ‘‘Zo verdwijnt eenzaamheid stukje bij beetje, wordt het makkelijker om hulp te vragen en groeit het wijkgevoel weer,’’ vat Vermeulen samen. Goes-West kan daarmee zomaar een voorbeeld zijn voor andere wijken die zoeken naar manieren om bewoners opnieuw met elkaar in contact te brengen. Snelle woningbouw en een hechte wijk: ook dat kan in Goes.
