Een amoureus steegje?

Tekst en foto: Arend van der Wel

Nadat begin dit jaar deze column twee keer ging over de Goese straatnamen die aan zeehelden zijn gewijd, vroeg een trouwe lezeres mij: wil je ook ’s schrijven over de verhouding vrouwelijke-mannelijke straatnamen in Goes? Nee, zei ik bruusk, want iedereen weet tevoren de uitslag al: de vrouwen komen er bekaaid van af. Ga ik me ook niet te sappel om maken, zei ik. De trouwe lezeres meesmuilt nog steeds. En dat zal ze nog meer doen zodra ze beseft dat nog maar een paar jaar geleden de kloof tussen beide straatnaamsoorten nóg groter is geworden. We hebben namelijk al sinds mensenheugenis een Zusterstraat, dan moet er toch hoognodig een Broederweg bijkomen? Aldus dacht in 2021 – in mijn vrije bewoordingen althans – wethouder Pille, thans burgemeester van de gemeente Albrandswaard.

Die Broederweg werd bij gebrek aan groot, lang en breed de Broedersteeg. Wel op een perfecte plek, want waar in de Zusterstraat ooit de Zwarte Zusters huisden, leefden de Kruisbroeders in devotie en eenvoud aan de tegenwoordige Beestenmarkt, deels in het pand van ’t Beest. De wethouder woonde ook aan de Beestenmarkt en op zijn kortste weg naar het Stadskantoor kwam hij door een naamloos steegje, een doorsteekje voor voetgangers tussen Beestenmarkt en Bleekveld. In samenspraak met het gemeentearchief werd dit dus de Broedersteeg: anderhalve meter breed, vijfentwintig meter lang (waarvan vijf overdekt). Wel met twee straatnaamborden, waarvan eentje zichtbaar op de foto, genomen vanaf de Bleekveldkant. Of de eerwaarde broeders genoegzaam geëerd worden door de entourage en verzorging van hun steeg, mag u zelf beoordelen. Ze hielden hopelijk wel van overhangend groen.

Links van de Broedersteeg staan aan de Beestenmarkt de huisnummers 17 tot en met 23 al een poos leeg, overgeleverd aan nietsontziende verpaupering. Het zijn (pardon: waren) best aardige huizen, vooral nummer 17, gebouwd in 1904 als winkel met woonhuis erboven. De achterkant van dit huis staat op de foto. Beetje flauw van me, maar ik had liever dat de wethouder zich druk had gemaakt om deze teloorgang van een historisch stadsdeel, dan over het naamloze doorsteekje. Kan en mag een gemeente überhaupt iets doen wanneer een huiseigenaar de boel laat verloederen? Ik mag hopen van wel. Maar misschien is hier meer aan de hand. In de Staatscourant van 5 juni 2020 las ik dat de gemeente aan hotel-restaurant Katoen toestemming heeft verleend om hier de hotelfaciliteiten uit te breiden. En daar is het blijkbaar, gezien de staat van de panden, bij gebleven. Op de digitale kadastrale kaart zijn de vier panden eenvoudig weggestuft. Maar wij – tout Goes – zien ze nog, hoor!

Weer terug naar de broeders en zusters, want we willen natuurlijk niet zuur eindigen. We eindigen in zekere zin zelfs happy! In de 16e eeuw ging de kloosterstand vanwege de Reformatie hard achteruit; in Goes sloten alle kloosters bij gebrek aan nieuwe aanwas. In 1592 trouwde de laatste Kruisbroeder, Hendrik van Venlo, met de laatste plaatsvervanger/assistent van de overste van de Zwarte Zusters, Susanna Hendriks. Dat mocht, want hun kloosterorden en daarmee hun celibataire kloosterbeloften waren verleden tijd. Stel u voor dat Susanna en Hendrik hun eerste amoureuze ontmoetingen in het toen nog naamloze, deels overdekte steegje hadden, tussen al dat overhangend groen…